EWANGELIA WG ŚW. MARKA (MK 10, 17-30)

Gdy Jezus wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy przed Nim na kolana, pytał Go: „Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?”. Jezus mu rzekł: „Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg. Znasz przykazania”. On mu rzekł: „Nauczycielu, wszystkiego tego przestrzegałem do mojej młodości”. Wtedy Jezus spojrzał z miłością na niego i rzekł mu: „Jednego ci brakuje. Idź sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź ze Mną”. Lecz on odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości. Wówczas Jezus spojrzał wokoło i rzekł do swoich uczniów: „Jak trudno jest bogatym wejść do królestwa Bożego”. Uczniowie zdumieli się, lecz Jezus powtórnie rzekł im: „Dzieci, jakie trudno wejść do królestwa Bożego tym, którzy w dostatkac pokładają ufność. Ławiej jest wielbłądowi przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego”. A oni tym bardziej się dziwili i mówili międzi sobą: „Któż wiec może się zbawić?”. Jezus spojrzał na nich i rzekł: „U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u Boga wszystko jest możliwe”

EWANGELIA

SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO MARKA (MK 9, 30-37) JEŚLI KTO CHCE BYĆ PIERWSZYM, NIECH BĘDZIE OSTATNIM ZE WSZYSTKICH
Jezus i Jego uczniowie podróżowali przez Galileę, On jednak nie chciał, żeby kto wiedział o tym. Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: »Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity po trzech dniach zmartwychwstanie« Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać. Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: »O czym to rozprawialiście w drodze?«. Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z noch jest największy.
On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: »Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich«.
Potem wziął dziecko; postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: »Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał«.

EWANGELIA

SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO MARKA (MK 8, 27-35) ZAPOWIEDŹ MĘKI CHRYSTUSA
Jezus udał się ze swoimi uczniami do wioski pod Cezareą Filipową. W drodze pytał uczniów: „Za kogo uważają Mnie ludzie?”. Oni Mu odpowiedzieli: „Za Jana Chrzciciela, inno za Eliasza, jeszcze inni za jednego z proroków”. On ich zapytał: „A wy za kogo Mnie uważacie?”. Odpowiedział Mu Piotr: „Ty jesteś Mesjaszem”. Wtedy surowo im przekazał, żeby nikomu o nim nie mówili. I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że będzie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwastanie. A mówił zupełnie otwarcie te słowa. Wtedy Piotr wziął Go na boki i zaczął Go upominać. Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: „Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślsiz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie”. Potem przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: „Jeśli kto chce pójść ze Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, starci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i ewangelii, ten je zachowa”.

EWANGELIA

SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO MARKA (MK 7, 31-37) UZDROWIENIE GŁUCHONIEMEGO
Jezus opuścił okolice Tyru i przez Sydon przyszedł nad Jezioro Galilejskie, przemierzając posiadłość Dekapolu.
Przyprowadzili mu głuchoniemego i prosili Go, żeby położył na niego rękę. On wziął go na bok osobno od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka, aspojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: »Effatha«, to znaczy: »Otwórz się«. Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić.
Jezus przykazał im, żeby nikomu nie mówili. Lecz im bardziej przekazywał, tym gorliwej to rozgłaszali. I pełni zdumienia mówili: »Dobrze uczynił wszystko. Nawet głuchym słuch przywraca i niewym mowę«.

EWANGELIA

SŁOWA EWANGELII WEDŁUG ŚWIĘTEGO MARKA (MK 7, 1-8. 14-15. 21-23) PRAWO BOŻE A ZWYCZAJE
Zebrali się u Jezusa faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy. I zauważyli, że niektórzzy z Jego uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy nieumytymi rękami. Faryzeusze bowiem i w ogólem Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli sobie rak nie obmyją, rozluxniając pięść. I gdy wrócą z rynku, nie jesdzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przyjęli i których pzrestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych.
Zapuytali Go więc garyzeusze i uczeni w Piśmie: »Dlaczego Twoi uczniowie nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą nieczystymi rękami?«.
Odpowiedział im: »Słusznie prorok Izajasz powiedzial o was, obłudnikach, jak jest naapisane: „Ten lud czci mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode mnie. Ale czci na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi”. Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji«.
Potem przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego: »Słuchajcie Mnie, wszyscy i zrozumiejcie. Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, dostęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota.
Wszystko to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym«.